×‰?×�B!’×‘C’×˜š� Íà �ÍàÍ{�u×‰œ”×‰	Ú 7cassandra://F1Lpohy3exyVj4XrirH1ErHkJ90nJoY48JYyDGwB7aUÎ 6zÍ`�Í°Í×‰	Ú 7cassandra://0pE8XF-s9r0wRtN0ULkAl4RDgchkvVPJcH7J53XFzSMÍEŸÍ`�ÍSÍß×‰	Ú 7cassandra://lsMipCZX9Ej3pJMMXiv7mmGRBflys4S_mhz6CJ0gMrgÍ*Í`�ÌµÍ ×‰	Ú 7cassandra://aqqiPAX8r1DaG_f7Nz5-KaUNSjblRqDdZ1Ml52hmx3AÎ a&|Í �ÍèÍñ�×`ubE7•<ûçœ~×˜š�   �ÍàÍ{�u×ˆœ�×   ‹±¢RA  ×ˆE�×`ubE7•<ûçœz×‰EÚvâ€¦ in de schrijfresidentie - Stef Duron -
schrijfresidentie in november 2020
Miriam Van hee
dichteres, vertaalster,
docente Russische literatuur en grammatica
Haar eigen gedichten staan niet bol van de vergezochte metaforen of exuberante retoriek.
Ze zijn gemaakt van sobere taal en klare eenvoud, maar daarom niet minder doeltreffend.
Bundels bij De Bezige Bij, Amsterdam
×‰	Ú 7cassandra://lsMipCZX9Ej3pJMMXiv7mmGRBflys4S_mhz6CJ0gMrgÍ*Í`�ÌµÍ �×`ubE7•<ûçœ{�×`ubE7•<ûçœz�ÍÀÍ{×‘C’×˜š�   �ÍàÍ{�u×‰œ”×‰	Ú 7cassandra://Sg57ohnn-2zFOeb8jBTFreMNygPKhcsfqjUav3AyEcwÎ HÍ` �Í°Í×‰	Ú 7cassandra://lwDQnaDeE0vZfyqCFabgQMITKc7OTO9z3XF11Si8O58Í†fÍ`�ÍSÍß×‰	Ú 7cassandra://ITL7BQ9wFpx8JfKSe0a1cCAsc8mNYySfzTabhMF2em0Í%ËÍ`�ÌµÍ ×‰	Ú 7cassandra://qu7UJaVASRuI_NHm7Zq-9VrtI24-Cm05t6zguo3u_ZgÎ ÖíÍ Í �ÍèÍñ�×`ubE7•<ûçœ�×˜š� Íà �ÍàÍ{�u×‰œ”×‰	Ú 7cassandra://gChN3C46z9P2GyKnL-4xee4SL03EITD_ac2CSY3_PEkÎ q¤Í`�Í°Í×‰	Ú 7cassandra://74j_bmAmSHNWwkbCy3nt90CuHfFmgdjiNsndlvDSy30Í2êÍ`�ÍSÍß×‰	Ú 7cassandra://WOa8e-gze4SK_JSlO3VgEMVnGoOciRKJ07ifr7IrqJ0Í“Í`�ÌµÍ ×‰	Ú 7cassandra://_uc69aC_Kc-9Vjkg4btHOTcgP7b0Wtb4Abt1aOLXNS8Î ÉNÌÜÍ �ÍèÍñ�×`ubE7•<ûçœ‚‘× ��×`ubF7•<ûçœ…� ÍøÍ�^�9×�Hºhttp://schrijversgewijs.be×�×�Ðˆ×‰EÚrtekst en fotoâ€™s
Stef Duron
In elk gedicht zoek ik uit wat mijn plaats is.
Dichteres Miriam Van hee, geboren
te Gent (1952) bracht haar jeugd
door in Gent en Oostakker.
Haar Grieks-Latijnse humaniora volbracht
ze aan het Koninklijk Lyceum
te Gent.
Hoe kwam je interesse voor
de slavistiek tot stand?
Mijn liefde voor de slavistiek kreeg
ik van mijn vader.
Mijn vader en grootvader werkten
allebei aan de spoorweg. Als huisvader
met een gezin studeerde hij
Spaans en Russisch en was hij tevens
reisleider.
In 1970 maakte ik samen met mijn
ouders en zus een treinreis naar
Rusland. Daarna volgden nog vaak
reizen met bestemmingen in de
vroegere Sovjet-Unie.
Begrijpelijk dat hier mijn liefde voor
de slavistiek begon. Mijn keuze tussen
de studies Germaanse filologie
en slavistiek aan de Gentse Rijksuniversiteit
was snel genomen.
Tijdens haar studies verschenen
haar eerste gedichten in
het literaire tijdschrift Koebel.
In 1977behaalde ze met â€˜Het
karige maalâ€™ de Provinciale
Prijs voor het poÃ«ziedebuut
Oost-Vlaanderen.
HET KARIGE MAAL
Onder de lamp aan tafel
zwijgend eten wij: onze handen
als witte vlekken komen en gaan;
onze beringde vingers achteloos
met het vertrouwde brood spelend.
Geen
vreugde niets ongewoons
is er in de klank van onze
messen en vorken.
En natuurlijk weten wij niets
van het geluk van reizigers
in een avondtrein.
Waardoor werd jouw poÃ«zie
beÃ¯nvloed?
Samen met dichter Marc Braet richt
ik in 1978 de poÃ«ziereeks van het
Masereelfonds op. Verantwoordelijk
voor de redactie van de reeks vertaal
ik ook gedichten, o.a. van Anna
Achmatova.
Mijn reiservaringen, de vertalingen
van Russische dichters en mijn regelmatig
verblijf in de Cevennen (ZuidFrankrijk)
beÃ¯nvloeden mijn poÃ«ziewerken.
Het
is ook altijd een soort van plaatsbepaling in
de samenleving, in de tijd, in mijn generatie ...
(PoÃ«ziekrant Gentâ€“ 2017 nr. 5)
Van hee doceerde Russisch
aan het Hoger Instituut voor
Vertalers en Tolken in Antwerpen,
dat nu tot de Universiteit
Antwerpen behoort.
â€œIn een sobere, realistische
stijl schrijft ze telkens
opnieuw over diverse
gevoelens en themaâ€™s
zoals vergankelijkheid, gemis,
vrijheid, geluk en liefde. â€œ
Waarom je keuze voor de
Beauvoordse schrijfresidentie?
Als
lid van Kantl ben ik bevriend met
collega-schrijvers Anne Provoost en
Luuk Gruwez.
Tijdens onze gesprekken kwam de
schrijfresidentie van Beauvoorde ter
sprake. Hun lovende woorden trokken
mij over de streep.
Is onze â€˜uithoekâ€™ nieuw voor
jou?
De Westhoek is voor mij een onbekende
streek, waar ik rust vind en
vrijheid ervaar. Een nieuwe omgeving,
een soort â€˜buitenlandâ€™ waar ik
door al het nieuwe te ervaren, alerter
ben, wat ten goede komt van
mijn poÃ«zie.
Hier hebben alle dorpen mooie namen.
Daarbij valt mij op dat hier
gestreefd wordt naar authenticiteit.
De natuur en het ontdekken en
â€™proevenâ€™ van dit vlakke land werkt
heel inspirerend.
â€œHaar werk munt uit
door eenvoud
en suggestieve kracht.â€�
Bekroningen (bron: schrijversgewijs.be)
- 1978: Oost-Vlaamse prijs voor Letterkunde
voor haar poÃ«ziedebuut Het karige maal.
- 1984: Jaarlijkse prijs van de Stad Gent
voor Ingesneeuwd.
- 1988: tweejaarlijkse prijs De Vlaamse Gids
voor Winterhard.
- 1989: Jan Campert prijs voor Winterhard.
- 1995: Literaire prijs Dirk Martens van de
stad Aalst voor haar bundel reisgeld.
- 1998: Kreeg als eerste vrouw de
â€˜Driejaarlijkse Cultuurprijs voor PoÃ«zie van
de Vlaamse Gemeenschapâ€™ voor haar bundel
Achter de bergen.
2
(De jury oordeelde dat â€œhaar werk uitmunt
door eenvoud en suggestieve krachtâ€� en looft
haar â€œdoordachte manier waarop zij alledaagse
ervaringen in uitgepuurde verzen op
een hoger niveau tiltâ€�.)
- 2007: De Europese poÃ«zieprijs POESIAS
voor de Franse vertaling van haar dichtbundel
De bramenpluk. De vertaling La cueillette
des mÃ»res is van de hand van Philippe
Noble, die ook werk van Mulisch, Multatuli
en Nooteboom naar het Frans overzette.
- 2007: In Engeland pikte de Poetry Book
Society dan weer Van heeâ€™s Instead of Silence
op. Dat is de eerste Engelse bloemlezing
uit haar werk in een vertaling van Judith
Wilkinson.
De in 1953 door T.S. Eliot opgerichte poÃ«zieclub
geeft de geselecteerde dichtbundel telkens
het etiket â€˜Recommended Translationâ€™
mee. De Poetry Book Society telt duizenden
leden en een â€˜Poetry Club Recommendationâ€™
impliceert extra aandacht en
verkoop. In het verleden gingen deze
â€˜Recommendationsâ€™ al naar Seamus Heaney,
Ted Hughes, Sylvia Plath en Derek Walcott.
- 2008: Prijs van de vakjury van de Herman
de Coninckprijs voor de bundel Buitenland.
- 2008: Publieksprijs voor het gedicht
â€œZomereinde aan de Leieâ€�.
- 2018: Ontvangt de Ultima Prijs voor Letteren
voor haar bundel Als werden wij ergens
ontboden (2017).
zomereinde aan de leie
dit is wat een schilder zou zien:
de gebleekte graskant, kastanjes
en linden,
het warme maar heengaande
licht van de avond en tegen de haag
op de andere oever een loper, en zijn
gedachten, hoe schilder je die
en boven het water de meeuwen
en tussen het licht- en het donkerder
groen
de plecht van een jacht, het schuiven
der dingen, de richtingen
het water zelf kun je hier
waar wij zitten
niet zien en ik vraag me nog af hoe je
afstanden schildert,
steeds lichter misschien
tot je wit overhoudt,
en hoe het verleden
toen jij daar nog liep
hoe schilder je dat je nooit weer
daar zult lopen, tegenstribbelend
aan je vaders hand
uit: â€˜Buitenlandâ€™, De Bezige Bij, 2007, p. 8
Door de vele vertalingen van haar werk,
was ze op voorspraak van Literatuur
Vlaanderen te gast op vele poÃ«ziefestivals,
o.a. in Râ€™dam, San Francisco, Bremen,
Watou, Litouwen, Moskou, Zuid-Afrika,
Frankrijk, Duitsland, Ierland, â€¦
Dit voorjaar, net vÃ³Ã³r de coronacrisis, was
zij met vrienden op reis in SiberiÃ« (Altaj).
×‰	Ú 7cassandra://ITL7BQ9wFpx8JfKSe0a1cCAsc8mNYySfzTabhMF2em0Í%ËÍ`�ÌµÍ �×`ubE7•<ûçœ|×‰EÚ1Beauvoorde 28 november â€™20
Mijn verblijf van drie weken zit er op.
Het is een fantastische plek voor een schrijver of een dichter
om te werken, zich te concentreren, het dorp is zo stil en
rustig, schilderachtig en voor mij is het gebied, met plaatsnamen
die tot de verbeelding spreken, volkomen nieuw.
Er is veel te ontdekken, weidse landschappen, naar het zuiden
toe golvend en groener, voor mij toch een soort buitenland.
Het
alleen-zijn maakt alert, de zintuigen staan op scherp, en
dat is goed voor het schrijven.
De kauwen zijn een gedicht waard, ze vliegen in groepen,
jolig en rumoerig van de hoge bomen naar de bekjes in de
gevel van de tweebeukige kerk waar nu het licht van de ondergaande
zon op valt.
Het was vandaag een prachtige dag.
Als je ergens hebt verbleven, al was het een paar weken,
raak je op een of andere manier toch gehecht aan de plek,
ze neemt een vaste plaats in je herinneringen.
Morgen keer ik terug naar Gent, niet eens zo ver,
Ã©Ã©n provinciegrens moet ik overschrijden.
Ik ben hier graag geweest.
Miriam Van hee
Â© fotoâ€™s - Stef Duron
×‰	Ú 7cassandra://WOa8e-gze4SK_JSlO3VgEMVnGoOciRKJ07ifr7IrqJ0Í“Í`�ÌµÍ �×`ubE7•<ûçœ}�×`ubE7•<ûçœ|�ÍÀÍ{)Ú /DG winternummer 38 4 2020 Herita Miriam-Van-hee�×`ubC‹±¢RAÉlã