׉?4ׁB!בCט{u׉׉ 7cassandra://oAKeZEZrKzUcBcw27wn7nSwYxfrCws5nLIkcKzZKVSs2` ׉ 7cassandra://x2Et4O3LvCOM8lLel8nIAm62RPdJH0SrH-eJX-zCiCk͉M`S׉ 7cassandra://jatVRfw0ySSAH6iWVapLWzLdof-h6eGlyGehjK_iito&U`̵׉ 7cassandra://MCadE5s6fgs1fX-17FxjNqnknh6oZq5QLfIeCrUbJosx͠ZHw>rgט{u׈נZHw>rfl9׉H;https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Gustave_Moynier.jpgGׁ ׁ r׈EZHw>rh׉E Een waar gebeurd familierelaas over een gezin uit Wulveringem, wat oorlog 1914-18 deed met mensen “ tijdens” en “erna”. Luk Grypdonck deel 13 De rotvaart der volkeren … vervolg ... Het leven van de figuur Henri Dunant verliep onwaarschijnlijk dramatisch onrechtvaardig!!! Geboren op 08 mei 1828 in Genève groeide hij op in een welgestelde familie die calvinistisch gezind was. Zijn familie stond erom bekend sociaal zeer bewogen te zijn en hield zich ledig met armoedebestrijding en ziekenzorg, wat een heikel punt was in heel Europa op dat eigenste moment. Dunant werd zakenman–bankier, net datgene waarvoor Napoleon III hem onder de arm had genomen. Na de historie van Solferino investeerde Dunant veel in kostbare tijd en in eigen financiële middelen om de organisatie van het Rode Kruis op poten te zetten. Met als gevolg dat zijn zaak onder auspiciën van Napoleon III op de fles ging. Maar er was heel wat anders aan de gang !?! Dunant mocht wel verweten worden zijn zakenbeheer ten dele naïef verwaarloosd te hebben: het was niet te wijten aan vervalsingen of winstbejag. Integendeel! Dunant als secretaris vormde een Rode Kruiscomité met 4 andere personages: Gustave Moynier, jurist en voorzitter van de Geneefse Vereniging voor Publiek Welzijn, legergeneraal Henri Dufour en 2 dokters Louis Appia en Théodore Maunoir. Van in den beginne lagen Dunant en Moynier (foto rechts) met elkaar in de clinch in hun visie over planning en aanpak van het neutraliteitsprincipe voor hulpverleners. Moynier wou een pragmatischer aanpak, wijl Dunant meer een visionaire idealist was. Het kwam zover dat Moynier Dunant openlijk ging attaqueren en het voorzitterschap opeiste. In april 1867 ging Dunant zijn “Crédit Genevois” bankroet. Na een uitspraak van de handelsrechtbank te Genève op 17 augustus 1868 kwam Dunant in het oog van de storm terecht. Zijn familie en heel wat van zijn vriendenkring leden hierdoor zware verliezen. De sociale gemeenschap in Genève met streng Calvinistische traditie vond het nodig hem uit het Rode Kruiscomité buiten te gooien. Op 25 augustus 1868 moest hij terugtreden als secretaris en op 8 september werd hij volledig verwijderd uit de RK-scène!!! Moynier die zich al in 1864 als voorzitter naar voren wist te wringen, heeft hierin een vuile rol gespeeld! In februari 1868 kwam daar nog bovenop het overlijden van zijn moeder. Nog datzelfde jaar werd hij ook buitengezet uit de YMCA-organisatie (Young Men Christian Association) spijts hij de mede-auteur was van het YMCAhandvest. De heisa en enggeestigheid kotsbeu, keerde Dunant Genève voorgoed de rug toe om nooit meer terug te keren naar zijn geboortestad. © Wikpedia In de daarop volgende jaren wendde Moynier al zijn invloed aan, opdat Dunant nergens steun of hulp zou krijgen van vrienden. Moynier schuwde geen malversaties om Dunant in de problemen te brengen. Om er maar twee te noemen die Moynier niet kan ontkennen: - De gouden medaille voor “Morele Wetenschappen” uitgereikt in Parijs werd toegekend aan Dunant. Maar Moynier manipuleerde het zaakje dusdanig dat de geldsom verdween in de kas van het Rode Kruiscomité, waarna Moynier zich persoonlijk verrijkte en Dunant niets ontving. - Vervolgens was er Napoleon III zijn voorstel om de helft van Dunant zijn schulden over te nemen, mits Dunants vriendenkring eventueel de andere helft wilde garanderen. Moynier heeft er werkelijk alles aan gedaan om dat te dwarsbomen. Dunant verkaste naar Parijs en leefde er in armoedige omstandigheden. 1 ׉ 7cassandra://jatVRfw0ySSAH6iWVapLWzLdof-h6eGlyGehjK_iito&U`̵ZHw>riZHw>rh{בCט{u׉׉ 7cassandra://E25DL03zbYBgWtQ8e4TEAh_TWhOmgqhZjd78PLxeyx82` ׉ 7cassandra://M7_rn6N_7YV1QsuvCunN6KjZ1Um15jIJvnH1MIHaWTó`S׉ 7cassandra://2FqDNQrAelGfSuzSBPxaxNJ2kyJXQwu0_mmtGinQJ6A"`̵׉ 7cassandra://RrhDNcldKd0ZSEaInKzKx_8JyuokswDLRboCvZofeb8j͠ZIw>rkנZHw>rjLNO9׉H5https://commons.wikimedia.org/wiki/File:Leo_XIII..jpgGׁ ׁ r׉EZDat weerhield hem niet om actief verder te werken aan zijn humanitaire ideeën en plannen. Op dat moment woedde ook de Frans-Pruisische oorlog van 1870. In die periode ontmoette hij de Franse pacifist Frédéric Passy met wie hij twee vredesorganisaties oprichtte. Hij argumenteerde voor ontwapeningsgesprekken en de oprichting van een internationaal tribunaal ter bemiddeling bij Internationale conflicten. Dunant activeerde de oprichting van de wereldbibliotheek, iets wat later door de Unesco is verdergezet. Aan zijn persoonlijke situatie of inkomen hechtte hij uit noodzaak weinig belang, laat staan het feit dat hij een vergeten spilfiguur was geworden in het Rode Kruisverhaal. Tussen 1874 en 1886 verhuisde hij ettelijke keren naar Stuttgart, Rome, Corfu, Basel en Karlsruhe. Aan de Tübingen Universiteit van Stuttgart ontmoette hij student Rolf Müller met wie hij een hechte vriendschapsband kreeg. Tezamen met vrienden uit Stuttgart, ging hij voor de 1ste keer naar het Zwitserse dorpje Heiden (kanton Sankt Gallen) niet ver van de “Bodensee”. Wijl hij in 1887 in Londen leefde begon hij van verscheidene familieleden terug maandelijks financiële steun te ontvangen, wat hem in staat stelde een fatsoenlijk bestaan te leiden. In juli 1887 verhuisde hij definitief naar Heiden en bracht er de rest van zijn leven door. Aanvang mei 1892 diende hij ter verzorging opgenomen in het ziekenhuis van Dr. Hermann Altherr. In Heiden ontmoette hij de jonge leraar Wilhelm Sonderegger en diens vrouw Susanna, die hem beiden aanmoedigden niet alles zomaar blauw-blauw te laten, wat Moynier onrechtmatig had ingepikt. Bewust stout en uitdagend bedoeld, werd in Heiden een nieuwe afdeling van het Rode Kruis gesticht door de Sondereggers, samen met H. Dunant als voorzitter. Tegelijk publiceerde Dunant een nieuwe editie van zijn Solferinoboek. Dat bleef niet onopgemerkt! Al evenmin bij Moynier, die nerveus ongemakkelijk in zijn bestuurszetel aan het schuiven ging. Hij besefte de mogelijke neergang in zijn dominante rol en probeerde Dunant en de Sondereggers uit elkaar te spelen door valse geruchten te verspreiden, als zouden de Sondereggers zogezegd zijn geheime medewerkers wezen. Iets wat de Sondereggers ontkenden in alle toonaarden. De vriendschap met de Sondereggers kwam onder druk te staan, omdat Dunant wantrouwig en achterdochtig was geworden door Moyniers getouwtrek. Moynier zijn opzet lukte niet en Susanna Sonderegger wist dat zwart op wit te bewijzen. Dunant kreeg hard spijt van dat voorval en was ferm aangedaan als in 1904 plots en onverwacht Wilhelm Sonderegger overleed in de jonge leeftijd van 42 jaar. Iets wat Moynier moeilijk verteerde en er niet in slaagde tegen te werken was de terugkeer, het eerherstel en internationale erkenning van Henri Dunant door wijdverbreide publicaties. In weerwil van Dunants beschuldigingen behielden de Sondereggers hun bewondering voor hem, goed beseffend wat de man was aangedaan. Hun bewondering gaven ze door aan hun kinderen. In 1935 publiceerde René Sonderegger een compilatie van correspondentie en brieven, die Dunant verzond aan zijn vader Wilhelm. De internationale erkenning was een onomkeerbaar feit in september 1895 nadat Chef-redacteur Georg Baumberger uit Sankt Gallen in de krant “Die Ostschweiz” uitgebreid artikels begon te publiceren over het levenswerk van H. Dunant. Kort daarop volgde heel Europa. Er kwamen positieve reacties van Paus Leo XIII. (foto rechts) Van heel wat vooraanstaanden kreeg Dunant donaties, wat zijn financiële situatie opmerkelijk verbeterde (onder meer van de Russische tsaar-weduwe). © Wikpedia >>> wordt vervolgd - deel 14 in het zomernummer 2018 >>> 2 ׉ 7cassandra://2FqDNQrAelGfSuzSBPxaxNJ2kyJXQwu0_mmtGinQJ6A"`̵ZIw>rl׈EZIw>rmZIw>rl{)*DG lentenummer 36 1 2018 Luk Grypdonck d13*DG lentenummer 36 1 2018 Luk Grypdonck d13ZGNhU