׉?4ׁB!בCט  u׉׉	 7cassandra://UAl7nWk4LYdK7aJFrF7txN58Mfklu1A9urN9lDwgCJY \`׉	 7cassandra://9eYh9vi-7Lr5TeGLSYDTURcsbK2G929swz4_qs48gS0V`R׉	 7cassandra://oAU01lBIT64cKSzV6yu5D6Ff5l0lIciQDEzuPZvmGVs#8`̴׉	 7cassandra://C_EjjFHAjI9sUbyLx_ieEF00z7C9bbUAkSbDOQg2cdI %͠b/~q6ט   u׈   frJ  ׈Eb/~q6׉E׉	 7cassandra://oAU01lBIT64cKSzV6yu5D6Ff5l0lIciQDEzuPZvmGVs#8`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://u1MryMH22bx5FTYREZK9P93KbkiU02qeydJsqD6Yz5Q` ׉	 7cassandra://U2HWyBEVx7cv5CHoFXJu6xFE40SlYFrNw1jPJTP-M0g[` R׉	 7cassandra://0fZcSCi_iPXSzPu1aPMTmwAbGDCFcf7kUTY7uc4qS70` ̴׉	 7cassandra://8KV5sX_FaIr9eDAb9D1p8vOxFaGH_Hmwaf3QJOzbbnE0 ͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://ZMtW_N2eM_4kEvxAm-xXKXNJgG1NhAy355DhpqrBaIw ! `׉	 7cassandra://NbyNJ3QN-HIM5_B__C6J9eG8OwkbQo1vWCHdWAB4Dr4,L`R׉	 7cassandra://4bVejTGFXmfqgeyF0Z7hgRijg9uKP69uQivGo0w5Yqc`̴׉	 7cassandra://_ddNgSrjqKNjXUcfcYjeJ2If60R9mNFGiF194TgzJkkC.͠b/~q6׉E׉	 7cassandra://0fZcSCi_iPXSzPu1aPMTmwAbGDCFcf7kUTY7uc4qS70` ̴b/~q6׉E FMaartje Fokkema
DE
COMPETITIE
MAATSCHAPPIJ
van oorzaak naar oplossing
׉	 7cassandra://4bVejTGFXmfqgeyF0Z7hgRijg9uKP69uQivGo0w5Yqc`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://5S9ALNVMNmxfGrRf2W_qxNmlV4Trad2-_Lvra14EfKU 	` ׉	 7cassandra://uiOzOC2XMoMTpfXreu79uBIXcB3qfCU4q4Cich7-_Ps3` R׉	 7cassandra://HDmrVjpVyigJtxfU4ZKxsyKaXWHIK4EyjHXKIr1NB4M`̴׉	 7cassandra://HN1sksCWOcNY6oKsyZTIkl4vUhOZX_V8rSf1MPpWnRc) ͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://j4HJQvll608ETd9INqT087EgEilv1w-z7cezpNQzNek f` ׉	 7cassandra://ZNiIP52mxaUqBUeGKvqALytUTYwV4TZreX8z2hkyeNc3` R׉	 7cassandra://UQ6YmfcTMJxNlG8AoAM8luvzI5zDp67aeUl_iUPdgt8` ̴׉	 7cassandra://poJ7l8GR98ejqFnnwDYOYZq8s9svWkrSOAym9LsT9zwP7 ͠b/~q6ȑנb/~q6ˁ G-9ׁH -https://competitiemaatschappij.wordpress.com/ׁׁЈ׉EDe competitiemaatschappij
Van oorzaak naar oplossing
© 2021 Maartje Fokkema
ISBN: 978-94-6247-274-7
NUR: 696
Druk: 1e druk, maart 2022
https://competitiemaatschappij.wordpress.com/
Redactie:
Brenda van Dijk – Duidelijk Verhaal
Vormgeving: Daniëla Postma – Jouw leven in een boek
Auteursfoto: Else Roza (privéfoto)
Alle rechten voorbehouden: niets uit deze uitgave mag worden
verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand
of openbaar gemaakt in enige vorm of op enige wijze, hetzij
elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnamen of op enige
andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming
van de auteur.
׉	 7cassandra://HDmrVjpVyigJtxfU4ZKxsyKaXWHIK4EyjHXKIr1NB4M`̴b/~q6׉ELInhoud
Voorwoord 9
1. Wat doe je? 15
De aanleiding voor dit boek
De inhoud van dit boek
Ga je ook nog wat doen?
23
17
20
2. Kostwinners en huisvrouwen 23
Het ideale huisgezin
Rolverdeling binnen het gezin
Welzijn binnen het gezin
Mijn ouders
30
3. Harde werkers voor een beter leven 34
Welvaart meten
34
Ontwikkeling in een stroomversnellling
38
40
35
Hoger onderwijs voor alle bevolkingsgroepen bereikbaar 37
Grenzeloos optimisme
Opgroeien met groei
4. Onruststokers en doemdenkers
Jongeren in beweging
44
Oliecrisis
47
Dreiging en angst
50
Volwassen worden in crisistijd
52
44
25
26
15
׉	 7cassandra://UQ6YmfcTMJxNlG8AoAM8luvzI5zDp67aeUl_iUPdgt8` ̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://HCdL1NrQ7E-UOSVspr9Y8v3REolZhlYvY1Qg0AOqQPs ]` ׉	 7cassandra://g6nyQtfKoZrjbJamNxhIBSGNDIDgj1eCu3tUErJ3wIAA` R׉	 7cassandra://6HPHyyMowtTQqroub7-pTJBfgDB7g4FIm8GCPaXLEc4`̴׉	 7cassandra://GqZun8IVMGbnJ_En5ebIvVtxPVVCowWLmFjnMJwAG8IB$ ͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://3hmzTO5hpsYjZE3k6AQs27AR0Pqp3FekPAhYL_5HjLk I` ׉	 7cassandra://S6AD21gXhvEri3pQhwmuTvvi-00ujGymjZIry56DUZQ@j` R׉	 7cassandra://vTlRApPUFHnRTLb5sn0isP6nwXtot_ySvZVG3YORypk`̴׉	 7cassandra://3QGZ6C_wOn_lEHtcayvNaQqahWA6JTruoICmm5XgKNkI ͠b/~q6׉E'EERSTE TUSSENSTAND 58
Het kostwinnersmodel zit ingebakken
58
Het bruto binnenlands product is een rare maatstaf
Tolerantie werkt segregatie in de hand
61
5. WAO’ers, WW’ers en vutters
De WAO als afvoerputje
63
De historische bezuinigingen van de kabinetten-Lubbers
Nieuwe visie op werk, productie en rol van de overheid
Ik ga wat doen
71
6. Ondernemers
76
De val van de Berlijnse Muur
Globalisering
77
Marktwerking als ideologie
De periode Paars
82
Vakdocent wordt ongewenst hoge kostenfactor
TWEEDE TUSSENSTAND 93
Marktwerking is niet bedacht door slechteriken
De mens als een superegoïst
95
Belangrijke kanttekeningen bij de neoklassieke theorie
Werknemer is productiefactor, klant is koning
96
Alle relaties worden marktrelaties
De oorsprong van het neoliberalisme
98
102
95
87
79
76
65
66
63
59
93
׉	 7cassandra://6HPHyyMowtTQqroub7-pTJBfgDB7g4FIm8GCPaXLEc4`̴b/~q6׉E7. Jobhoppers
105
Populisme en radicalisering
111
105
De kabinetten-Balkenende: opstaan en weer vallen
De ‘nieuwe economie’
Hogeschoolbeleid: laveren met een mammoettanker
8. Mantelzorgers, zzp’ers en flexwerkers
De participatiesamenleving
121
Sociale bubbels
124
Verborgen armoede
126
Zelfverrijking aan de top
Andere stad, dezelfde zeden
Vitale beroepen
139
140
129
131
DERDE TUSSENSTAND 139
De coronacrisis
Hardnekkige kloof tussen arm en rijk
Tieners en jongeren onder druk
Het overheidsapparaat loopt vast
147
141
143
144
De milieuvervuiling lijkt niet te stoppen
145
De neoklassieke theorie biedt geen oplossingen
Werken en leven is topsport
9. Wat gaan we doen? 150
Weg uit de competitiemaatschappij
Werk en vrije tijd meer in balans
Laat het wantrouwen los
154
150
151
146
121
107
114
׉	 7cassandra://vTlRApPUFHnRTLb5sn0isP6nwXtot_ySvZVG3YORypk`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://aFNL0qZ2xXJAz6SJSWrx0_wQRIb8joUvRpJw_dT-wRU
` ׉	 7cassandra://mLrCUcoXnm45TlplmeS1z75tQxrvEi3yS-K8A_TS7Rc2` R׉	 7cassandra://1D6LzrKuw6RCM0MjvvEaVlXI-f2JcDk_iagquWkue9k4`̴׉	 7cassandra://eCArVJQbC4NIUuJ0NC7s-Qk8W30VCiMBADersUREsr4$} ͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://vu05LD2vyCZm22H-7bQcjRrOntuBytKpe7qPKDmwK0o ]` ׉	 7cassandra://y8ox2LE_aq1ms_aer7aBkvzHy7jNOE2fIhXTHPEVCUwo;` R׉	 7cassandra://V6xv6m_PWjI9VqB-GBtqnMadDm9hDPBBRPL8Faum_bc`̴׉	 7cassandra://MeglzQ5ElDCVMDM90PbyxbWgl1ITEr6SMvqQdMSxUyMH ͠b/~q6׉E Ruim baan voor vakmanschap
155
Meer doorstroming in het onderwijs
Betere beloning vitale beroepen
Minder verandermanagement
Blijf investeren in de samenleving
Wat gaan we zelf doen?
162
Dankwoord 163
Bronnen 164
156
157
158
159
׉	 7cassandra://1D6LzrKuw6RCM0MjvvEaVlXI-f2JcDk_iagquWkue9k4`̴b/~q6׉EVoorwoord
Maartje Fokkema nam in 2019 afscheid als docent algemene economie
aan de Hogeschool Rotterdam na een lange en interessante
loopbaan in het hoger onderwijs, in Rotterdam en eerder in Utrecht.
De tijd om afscheid te nemen kon niet slechter gepland zijn. In dit
boek leren we Fokkema kennen als een kritisch denker, een kritisch
econoom en bovendien als een daadkrachtig persoon. Juist nu is aan
zulke docenten in het hoger onderwijs dringend behoefte. Daarom
is het gelukkig dat ze dit boek geschreven heeft, als een afscheidssaluut
en een beetje als compensatie voor een voortijdig afscheid.
(Voortijdig: niet omdat ze er vroeger mee ophoudt dan eigenlijk zou
kunnen, maar omdat kritische economen juist nu nodig zijn – zoals
ik even verderop duidelijk zal maken).
In De competitiemaatschappij - van oorzaak naar oplossing ontwikkelt
Fokkema een bijzondere mengvorm van algemene economische
geschiedenis van Nederland (en de wereld) én persoonlijke geschiedenis.
Nu is geschiedenis altijd persoonlijk, ieder van ons wordt
voortdurend geraakt door de tijd. We werden en worden geraakt
door de Val van de Muur en de vrijlating van Mandela; door de
vermeende triomftocht van het kapitalisme onder Thatcher en
Reagan, en de manier waarop we daardoor zorg, onderwijs en
huisvesting opnieuw zijn gaan organiseren; de aanslagen op
de Twin Towers; de moord op Pim Fortuyn; de kredietcrisis; de
verkiezing van Trump; het leiderschap van Xi Jin Ping; de vluchtelingen
aan de grenzen van Europa; de toespraken van de paus
9
׉	 7cassandra://V6xv6m_PWjI9VqB-GBtqnMadDm9hDPBBRPL8Faum_bc`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://HjOl5K0oNu4qztjOaIc_doKdY1cI7N9IZzrw2gUGNyU C` ׉	 7cassandra://EfCIx6jgC_XNqXkaL0xf63r7xskRfeQLVfy7tWfSWpos` R׉	 7cassandra://OwvuuFjL1gj8W8EOf4rHrb-wDaqN5Y6za64dBAcZT4EF`̴׉	 7cassandra://gXCmhRZ1MaKeM5fDoRKXXFQbqrzTvQ2wmWdJqnyjjj0( ͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://a9hOGeuhYAPKIxkBFVgTEfNl7ZmQkzDWeSJQzSrstK0 \` ׉	 7cassandra://o4z2Ps_gYqmMf1cJRhV_8dCWmX7DtpRi3WvWopUVGuUp` R׉	 7cassandra://vdArQzp7HWubUXPcszcy5zlonc-qKmuG_RCImrJ1VS4O`̴׉	 7cassandra://FJRTQr91WeCja40JCxoeHl4Z6ee02ZImVce9Ar3WRnY) ͠b/~q6׉E– en wat niet al. Eigenlijk moeten we zelfs moeite doen om ons de
geschiedenis in haar voortdurende beweging van het lijf te houden.
In coronatijd is dat al helemaal duidelijk geworden. We zijn –
anders dan veel sociologen en marketingmensen ons willen doen
geloven – geen atomaire, zelfbepalende individuen maar met al
onze vezels verbonden met de samenleving om ons heen. Ook waar
we denken veel individualistischer te (kunnen) zijn dan vorige
generaties, zijn we dat wel met zijn allen – en is die gedachte zelf
dus ingebed in een collectieve beweging.
Binnen die grotere bewegingen hebben we wel degelijk altijd eigen
speelruimte. We hoeven ons niet willoos in de maalstroom van de
tijd mee te laten sleuren. We kunnen ten eerste nuchter blijven en
steeds proberen een heldere afweging te maken tussen enerzijds
wat goed was en goed gaat in de manier waarop we zaken eerder
organiseerden en anderzijds de nieuwe, vaak nog onbeproefde,
inzichten die met messiaanse ijver over ons uitgestort worden.
Terwijl veel zogeheten ‘managers’ het als hun hoogste roeping
beschouwen om de laatste mode te verwerken in het beleid van
een organisatie – omdat ze toch meer willen doen dan ‘op de winkel
passen’ – hebben in de afgelopen jaren veel professionals in de
zorg, het onderwijs en binnen het overheidsapparaat getracht dit
nuchtere tegenwicht te vormen.
Wordt ons onderwijs echt beter van de laatste inzichten die een
paar jonge ambtenaren met een studie onderwijskunde en nul
onderwijservaring in Den Haag zijn gaan verkondigen? Wordt
de zorg beter van een steeds verdergaande protocollering? Is de
publieke zaak wel in goede handen bij ambtenaren die met kwan10
׉	 7cassandra://OwvuuFjL1gj8W8EOf4rHrb-wDaqN5Y6za64dBAcZT4EF`̴b/~q6׉EVtitatieve ‘targets’ op pad gestuurd worden en hun eigen salaris
via fraudebestrijding moeten terugverdienen? Regelmatig werden
diegenen die hierbij vragen plaatsten weggezet als knorrige
conservatieven. Pas achteraf bleek heel vaak hun gelijk – maar ze
kregen het zelden. Als het kalf verdronken is, organiseert men een
evaluatiecommissie die concludeert dat niemand echt schuldig
was, maar dat er verder niets meer aan te doen of te veranderen is.
Het boek van Fokkema kan daarom ook een ontnuchterend medicijn
zijn voor beleidsmakers. Hopelijk helpt het hen om zich te
realiseren hoeveel inzet en ervaring én flexibiliteit hun eigen
medewerkers hebben, waaraan men niet hautain als betweters
voorbij moet gaan. Men kan daar juist veel profijt van hebben.
Veel organisaties en bedrijven in Nederland slagen er niet in om
een goede balans te realiseren tussen in stand houden en veranderen,
tussen constructief doorgaan en noodzakelijke innovaties.
Daarom gaat men vaak mee in een kortzichtige mode en heeft men
weinig zicht op de langetermijnveranderingen die wel degelijk om
aanpassing vragen. Dat wordt heel duidelijk zichtbaar in het economie-onderwijs.
Juist hier lijkt het conservatisme troef. Terwijl
juist in de economie zich grote veranderingen aandienen.
Daarom ook is het jammer dat Fokkema uitgerekend nu stopt.
Als ik het goed zie, is het vakgebied waarop we ons beiden op een
heel eigen manier bewegen – Fokkema is ‘echt’ econoom, ik ben
als filosoof vooral kritische observant – toe aan een ingrijpende
vernieuwing waar veel mensen voor nodig zijn die hun schouders
eronder willen zetten.
11
׉	 7cassandra://vdArQzp7HWubUXPcszcy5zlonc-qKmuG_RCImrJ1VS4O`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://6wOPeJ4JGa0S4FDuu0C-qi8wdL5NckrRZ2gEht8TSG4 Lf` ׉	 7cassandra://96KHgwSAPQkeLnSCBFg9slPyyXKX2rSSYdS8Lbkb1Wkv` R׉	 7cassandra://TsoqkUU0HjBMGGwTEAIg2W1RtiHKACUnPb66EeXYyNM`̴׉	 7cassandra://yNYXTtm0C9Zva-GIhXZSMyPY2lDQVFu-8S1ZZvAoqwc* ͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://FtzB-07Umde5qHzKhEjahZho66wDYfNYb7lMlOveUII "` ׉	 7cassandra://hOjywAvNxsr2Ck_u8Ftu0i8tpLDqbAE8VXjGPHZeO64ro` R׉	 7cassandra://o1YmoD-ewyiMAi6Mh1PW2BbIFZns_eMb2l-SBuae1io`̴׉	 7cassandra://QcVoRFcV8hJ9HstQLks0_UvgJkP6mFHtrXj6z7NGu3883 ͠b/~q6׉EDoor de hele geschiedenis heen heeft het grootste deel van de
mensheid in armoede geleefd. Sinds twee eeuwen is de mensheid
bezig aan een immens project om hieraan te ontsnappen en welvaart
te creëren, eerst in Europa, later wereldwijd. Hierin heeft de
vrije markt een belangrijke rol gespeeld. En wat een indrukwekkende
resultaten zijn er in die periode geboekt. De economie is
gegroeid, de welvaart is met sprongen vooruitgegaan, zowel materieel
als immaterieel.
Dit project had en heeft echter veel schaduwzijden. Fokkema is
zich hier goed van bewust. De laatste decennia is hoe langer hoe
scherper duidelijk geworden dat de aarde deze economie, en de
daarmee verbonden levensstijl, niet langer trekt: opwarming van
de aarde, plastic soep, afnemende biodiversiteit, luchtvervuiling…
het kan niet langer zo. Bovendien, hoewel de ongelijkheid tussen
landen afneemt, neemt deze binnen landen juist toe waardoor er
wereldwijd nieuwe tweedelingen ontstaan. Ook trekt de economie
een zware wissel op het menselijke draagvermogen, fysiek
en psychisch. Lichamelijk kampen we wereldwijd hoe langer hoe
meer met obesitas en andere ‘welvaartsziekten’ of ‘welvaartsverslavingen’;
psychisch kampen veel mensen, met name jongeren,
met burn-out. Elk detail van ons leven komt in het kader te staan
van prestatiemetingen en competitie, ook de aandacht die we krijgen
via social media. Een ‘competitiemaatschappij’ noemt Fokkema
dit. Het kan niet langer zo.
Om ons uit deze vervuilende en vermoeiende ratrace te bevrijden,
is een nieuw economisch denken nodig. Een economisch denken
dat niet langer alleen in het teken staat van (materiële) groei,
uitgedrukt in het Bruto Nationaal Product, maar in het teken van
12
׉	 7cassandra://TsoqkUU0HjBMGGwTEAIg2W1RtiHKACUnPb66EeXYyNM`̴b/~q6׉Eg‘brede welvaart’, ‘welzijn’, ‘menselijke bloei’, ‘duurzame ontwikkeling’.
Allerlei aanzetten voor zo’n vernieuwd economisch denken
zijn in de laatste jaren ontwikkeld onder heel verschillende
namen: economy for the common good (Felber), economics of
mutuality (Roche), doughnut economy (Raworth), economy of
communion/civil economy (Bruni), progressive capitalism (Stiglitz),
economy of arrival (Trebeck), relational economics (Schluter,
Bovenberg) en allerlei variaties.
Deze vernieuwingsbeweging in het economische denken dient
hoognodig vertaald te worden naar het onderwijs, het hoger
onderwijs, het middelbaar onderwijs. Daartoe zijn al allerlei stappen
gezet: in Nederland onder meer door Lans Bovenberg en
internationaal (én in Nederland) door de beweging ‘Rethinking
Economics’. Veel bedrijven zijn inmiddels bezig hier werk van
te maken, getuige onder meer de B-Corp-beweging en de toenemende
praktijk van ‘integrated reporting’ waarin naast winstcijfers
een ecologisch en sociaal verslag is opgenomen.
Maar hier is nog heel veel te doen. Werk aan de winkel, ook voor
de opvolgers van Fokkema. Daarom zie ik dit boek als een oproep
om serieus werk te maken van een vernieuwing van het economische
onderwijs. Niet door wat andere trucjes en leerprocedures
bij te brengen, maar door studenten kritisch na te laten denken
over de markteconomie zoals we die in de laatste decennia ingericht
hebben. Door hen uit te nodigen om creatief mee te denken
en mee te ontwikkelen aan alternatieve begrippen, theorieën en
praktijken, op weg naar een duurzame en menswaardige economie.
februari 2022, Govert Buijs
13
׉	 7cassandra://o1YmoD-ewyiMAi6Mh1PW2BbIFZns_eMb2l-SBuae1io`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://u1MryMH22bx5FTYREZK9P93KbkiU02qeydJsqD6Yz5Q` ׉	 7cassandra://U2HWyBEVx7cv5CHoFXJu6xFE40SlYFrNw1jPJTP-M0g[` R׉	 7cassandra://0fZcSCi_iPXSzPu1aPMTmwAbGDCFcf7kUTY7uc4qS70` ̴׉	 7cassandra://8KV5sX_FaIr9eDAb9D1p8vOxFaGH_Hmwaf3QJOzbbnE0 ͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://NrQm-LOpzxMwF4IDhiQWcL066K11lfoPPucVnoQh20k t ` ׉	 7cassandra://n_8nMEYMok2gg6QWIekZr7S753YnyauRsBvflKNW-CUc` R׉	 7cassandra://qrdxlx_W6uPZ7Gas_FeflV9U-j0KMUy1YIZBctef8us`̴׉	 7cassandra://G0c8YtKv0n2p2SgKwVHrrabEm6x7ejGlSc5W6ng7dSMG@͠b/~q6׉E׉	 7cassandra://0fZcSCi_iPXSzPu1aPMTmwAbGDCFcf7kUTY7uc4qS70` ̴b/~q6׉E1950
1960
1970
1980
1. Wat doe je?
De aanleiding voor dit boek
Als iemand je vraagt: ‘Wat doe je?’, dan is het niet de bedoeling
dat je gaat vertellen over je hobby’s en je vrijwilligerswerk.
Je gesprekspartner wil graag weten wat je beroep is en bij welke
werkgever je werkt. Uit jezelf ben je ook geneigd deze informatie
als eerste te geven als je iets over jezelf moet vertellen, bijvoorbeeld
aan het begin van een cursus. Beroep en werk bepalen
iemands identiteit. Dat denk je tenminste. Soms kom je erachter
dat iemand die je kent in haar vrije tijd schildert, prachtige sieraden
maakt of voor haar oude moeder zorgt. Misschien zegt dat
meer over haar dan haar baan als caissière bij de supermarkt.
Waarom vinden we iemands werk dan zo belangrijk? En, misschien
wel belangrijker: wat brengt al dat werken ons?
Tegenwoordig lijkt het, in de politiek en in grote delen van de maatschappij,
alsof alles draait om betaald werk. Toch vormt betaald
werk in de praktijk maar een deel van ons leven. De meeste mensen
doen ook veel onbetaald werk: het huishouden, de zorg voor
kinderen en huisgenoten en misschien nog mantelzorg of vrijwilligerswerk.
Wie dat probeert te combineren met werk, komt vaak
15
1990
2000
2010
2020
׉	 7cassandra://qrdxlx_W6uPZ7Gas_FeflV9U-j0KMUy1YIZBctef8us`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://jPWqazrV1VyeUByp1aSoh96DddvVHODiVXu16eVGr88 ` ׉	 7cassandra://LJt44EoFjlP462jIYbhANLzgM6p2uOPVtPd7NACaxEYo` R׉	 7cassandra://ICFTvZ8fxRB5NLHsd4msgSA4j_5zs4PqN2uynmM2_88:`̴׉	 7cassandra://m0dV9T0m1fR3u3hafjCUptKY-xelwpKCpoSg4zRlYp4( ͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://-ebyqlMWVh1f82VNsFfonqOoj9XExxp4hqxrCncwpZY J` ׉	 7cassandra://JHeb8m6AJjFU5KijxaMYfQob0AV6p_BrSy_Dm-2NT48b` R׉	 7cassandra://wlLa2gBMQdNQrj82k2sgK7Fhjp_huQp3AlfQ0-oetZoP`̴׉	 7cassandra://jKYT1CZpsYlEEOiw33qVz1OHIA-l45-gB5w6FyFj58U+ ͠b/~q6׉E8in de knel. En wie geen baan heeft, lijkt niet mee te tellen. Zelfs een
deeltijdbaan voldoet niet aan de maatschappelijke eis.
Daarnaast zijn ook vrijetijdsbesteding en zingeving steeds
belangrijker geworden. In het verleden werden mensen overspannen
door hun veeleisende baan, nu worden ze bedreigd door
stress en burn-out vanwege hun zoektocht naar een bijzondere
levensinvulling. Bij al deze activiteiten hebben we meer en meer
de neiging onszelf en elkaar de maat te nemen, een vermoeiende
concurrentieslag die ons levensgeluk bedreigt. Ooit streefden we
naar een welvaartsstaat voor iedereen. In plaats daarvan zijn we
terechtgekomen in een competitiemaatschappij waarin mensen
moeten vechten voor hun bestaan.
Als 66-jarige heb ik uitgebreid meegemaakt hoe onze samenleving
zich ontwikkelde van welvaartsstaat tot competitiemaatschappij.
Een groot deel van mijn leven werkte ik in het hbo-onderwijs. Had
ik in een andere sector gewerkt, bijvoorbeeld in de zorg, dan had ik
vermoedelijk gelijksoortige ervaringen opgedaan. Ook daar hebben
de ontwikkelingen in de afgelopen decennia afbreuk gedaan
aan kwaliteit en werkplezier.
Wanneer ik om me heen kijk, word ik ook niet vrolijk. De overheid
lijkt zich op te stellen als vijand van de burgers en grote groepen
in de samenleving verliezen het uitzicht op een beter bestaan.
De vraag waar het nu werkelijk om gaat in het leven werd voor
mij steeds dringender. Ook werd het gevoel dat we er in de loop
van de tijd niet gelukkiger op zijn geworden steeds nijpender.
Hoe zijn we terechtgekomen in een samenleving die zoveel van
ons eist?
16
׉	 7cassandra://ICFTvZ8fxRB5NLHsd4msgSA4j_5zs4PqN2uynmM2_88:`̴b/~q6׉EgHet motiveerde mij om eens op een rijtje te zetten welke maatschappelijke,
politieke en economische ontwikkelingen in de afgelopen
zeventig jaar hebben geleid tot waar we nu staan. En om
hardop de vraag te stellen: is dit nu welvaart, is dit wat we willen?
Aan de hand daarvan kunnen we de balans opmaken en bewust
kiezen hoe we verder willen gaan.
De inhoud van dit boek
Dit boek neemt je per decennium mee in de maatschappelijke
visie op werk en welzijn in het licht van politieke en economische
ontwikkelingen. Welke levensinvulling was het meest gangbaar of
actueel en hoe kwam dat? Tussen de hoofdstukken in is drie keer
een ‘tussenstand’ te vinden
• Hoofdstuk 2 vertelt hoe de naoorlogse samenleving is ontstaan
en beschrijft hoe mensen leven en werken in de jaren
vijftig. Er zijn vaste structuren en een groot deel van de bevolking
beschikt over weinig ontwikkelingsmogelijkheden.
• Hoofdstuk 3 behandelt de snelle economische en maatschappelijke
ontwikkelingen in de jaren zestig. De welvaart groeit,
mensen krijgen meer mogelijkheden en allerlei opvattingen
komen op losse schroeven te staan.
• In hoofdstuk 4 is te lezen hoe het streven naar vrijheid jonge
generaties op drift brengt. Er komt ruimte voor nieuwe idealen.
De economische werkelijkheid van de jaren zeventig,
twee oliecrisissen met nasleep, doorkruist hun pogingen tot
maatschappij verandering.
17
׉	 7cassandra://wlLa2gBMQdNQrj82k2sgK7Fhjp_huQp3AlfQ0-oetZoP`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://lMHn0QYSLldiYFfxrkwf1sleykd68blf6GJ8471RYs4 /` ׉	 7cassandra://EgA7w2s_c1PfjUq2BqxbjyK9qNp7uG48UfgisyufaKEmJ` R׉	 7cassandra://Lcom9DfxHyV781030t-XaLTCdoqP0WygwB-UGJCTaRUF`̴׉	 7cassandra://9nK2dQxCq6nnMG31ibzz4dDHL48wnhi0uj7Qbc7V9u4/R ͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://eizfphCg3AdjCYWJEza6RJ3fBgrsk5W1ZaI2Bx9wNes ` ׉	 7cassandra://_P6JPoCZeWPubYc2HtjEtIuw2Gpx424TYrPmGR1jKCIc` R׉	 7cassandra://sJMF6KQkLjZkWQwtnfGWZZxnMSRkVQiwJCvaCz7kNxM`̴׉	 7cassandra://S-Z40e9C5fZ9_-1EmYnOMShNDEIZ7bHGM5hYXaj40Q0'M ͠b/~q6׉E&• De Eerste Tussenstand maakt een voorlopige balans op: hoe
verhouden de nieuwe opvattingen zich tot de oude structuren,
past de manier waarop inhoud gegeven wordt aan het begrip
‘welvaart’ wel bij die opvattingen en zijn vrijheid en tolerantie
in alle opzichten goed voor de samenleving?
• Hoofdstuk 5 beschrijft een scherpe breuk in de economische
geschiedenis. In de jaren tachtig besluiten overheden en centrale
banken de opwaartse spiraal van lonen en prijzen, een
gevolg van de oliecrisissen, te stoppen. Door hun acties ontstaat
een wereldwijde recessie. In Nederland verdringt het
werkloosheidsprobleem de behoefte aan vrijheid en idealen.
• In hoofdstuk 6 staan de gevolgen van de val van de Berlijnse
Muur in 1989 centraal. Het faillissement van de Oostblokideologie
lijkt te bewijzen dat de westerse vrijemarktwerking
de enige manier is om te komen tot meer welvaart voor
iedereen. Overheden trekken zich terug en laten steeds meer
over aan de markt.
• De Tweede Tussenstand maakt opnieuw een balans op. Marktwerking
is een natuurlijk gegeven, maar wordt nu ingezet als
middel om economische problemen op te lossen. De onderliggende
economische theorie (de neoklassieke theorie) ziet
mensen als een middel om winst te behalen. Egoïsme speelt
in deze theorie een centrale rol. Voor standers zien egoïsme
als goed voor mens en samenleving.
• Hoofdstuk 7 beschrijft de reactie van de samenleving op het
nieuwe overheidsbeleid en de gevolgen van het overheidsbeleid
voor de samenleving. In het eerste decennium van
deze eeuw komt het populisme op.
18
׉	 7cassandra://Lcom9DfxHyV781030t-XaLTCdoqP0WygwB-UGJCTaRUF`̴b/~q6׉Et• Hoofdstuk 8 gaat in op de ontwikkelingen in de meest recente
geschiedenis onder de kabinetten-Rutte. De overheid trekt zich
nog verder terug en bezuinigt op armoedebestrijding en cultuur.
De samenleving valt in het tweede decennium van deze
eeuw uiteen in sociale bubbels.
• De Derde Tussenstand maakt een voorlopige eindbalans op.
De coronacrisis legt de zwakheden van de moderne samenleving
pijnlijk bloot, zoals het slecht functionerende overheidsapparaat,
de kwetsbare gezondheidszorg, de kansenongelijkheid
in het onderwijs en de schijnbaar onstuitbare
milieuverontreiniging. De neoklassieke theorie biedt geen
oplossingen.
• Hoofdstuk 9, tot slot, legt de belangrijkste vraag op tafel:
hoe komen we uit al deze problemen? Hoe bouwen we een
maatschappij met ruimte voor betaalde en onbetaalde verplichtingen,
ontspanning en voldoende welvaart voor iedereen?
De opiniemakers wijzen nogal eens naar de overheid.
Die moet meer naar de burgers omzien, meer optreden als
een zorgzame overheid. Dat is zeker waar. Maar we moeten
ook naar onszelf kijken: wat kunnen wij zelf doen om niet
verstrikt te raken in de ratrace van een dolgedraaide samenleving?
Een aantal denkrichtingen ter inspiratie om samen
een nieuwe weg in te slaan.
In elk hoofdstuk doe ik ook verslag van mijn persoonlijke ervaringen,
al was het maar om mijn algemene beschouwing af te
wisselen met wat human interest.
19
׉	 7cassandra://sJMF6KQkLjZkWQwtnfGWZZxnMSRkVQiwJCvaCz7kNxM`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://3vIb31Pq61Cr2MqRipA-_yBO9U9_3KDJOPsfDBT2IZs ` ׉	 7cassandra://pE4Yh867DyQuzGD3A0DlkXj2WrI-XMgMnL9r6JgeagcT`R׉	 7cassandra://rkcsImTt1116zhjDHslQ_q6JLcYvMhIYrduXvuEoQ2Q-`̴׉	 7cassandra://HUkO9jcRgwMPaqOuUxUf3nnHQPg9-Wze6oTgL7uxkJQAp͠b/~q6ט  u׉׉	 7cassandra://udOsjezskyU4eJ4X29ncW7JDGkDv5YNb8cPwv4EjZ9o |O` ׉	 7cassandra://WfDpo3KC6ulqPajGLhE3iE5mNrS5Wu2-xJEHM1Xoo_M`` R׉	 7cassandra://Ckykcs-HPb4Z3ktg9VlNuXZs1wc00MCiaoXIgayIsA07`̴׉	 7cassandra://uB-9hhG016_xpQUliTIVEs6lzVeVxvlLNgDrTFhtPt0 ͠b/~q6׉E1950
1960
1970
1980
1990
2000
Ga je ook nog wat doen?
Begin jaren tachtig werd ik moeder van een zoontje met een wat tegenvallend
geboortegewicht. De verpleegkundige van het consultatiebureau
hield ons goed in de gaten. Ik moest twee keer per week langskomen.
Het duurde even voor ik begreep dat het niet goed ging met mijn kindje,
dat het niet goed groeide. De verpleegkundige stelde voor dat ik, naast
borstvoeding, de fles zou gaan geven. Ik barstte in tranen uit: ik had me
goed voorbereid op mijn nieuwe taak en volgens de gangbare opvattingen,
toen en nog steeds, was borstvoeding uiterst belangrijk voor een
baby. Als ik mijn kind eenmaal een flesje erbij zou geven, zou de borstvoeding
onherroepelijk verder teruglopen. Dat wist ik zeker. Ik wilde geen
fles geven. ‘Als je door wilt gaan met borstvoeding,’ zei de verpleegkundige,
‘dan moet je je kind zeven keer per dag aanleggen, desnoods nog
vaker, eigenlijk om de twee uur. En het is van belang om rust te nemen.
Je vertelde dat je, naast de zorg voor de baby, aan het studeren bent.
Daar zou ik nu echt even mee stoppen, in het belang van je kind.’
Ik sjokte naar huis met mijn kostbare, maar ondermaatse baby. Waar
was ik in terechtgekomen? Het viel allemaal al zo tegen! De verzorging
van mijn zoontje vereiste allerlei handelingen die ik me maar moeilijk
eigen kon maken: hoe moest ik hem aankleden zonder hem pijn
te doen? En hoe zorgde ik dat hij niet verdronk in zijn badje? Ik stond
voortdurend met twee linkerhanden. Mijn echtgenoot, verpleegkundige
van beroep, had daar geen last van. Maar hij bracht het niet op mij veel
te helpen. Hij kwam vaak moe uit zijn werk. Thuis vond hij steeds meer
20
2010
2020
׉	 7cassandra://rkcsImTt1116zhjDHslQ_q6JLcYvMhIYrduXvuEoQ2Q-`̴b/~q6׉Erotzooi, luiers, wasgoed, afwas waar ik niet aan toegekomen was. Ik kon
er bijna niet tegenop. Ik zat veel thuis in onze kleine driekamerwoning,
op de eerste verdieping, zonder balkon. Elk wandelingetje moest worden
voorbereid als een expeditie: alles bij elkaar zoeken wat een baby onderweg
nodig kan hebben, kind aan kleden, de kinderwagen in twee delen
naar beneden sjouwen en in elkaar zetten. Nog een geluk dat ik niet op
driehoog woonde.
Anderhalve maand later kwam een medestudent op bezoek. Hij bewonderde
de baby. Ik vertelde hoe blij ik was met ons zoontje, maar ook dat
er veel meer werk aan zat dan ik van tevoren had ingeschat.
Hij hoorde mijn verhaal aan en zei: ‘Ik ben blij dat jullie een gezond
kindje hebben gekregen. Op wie van zijn ouders lijkt hij het meest?’
Dat was nog niet te zien. Opeens draaide hij zich om naar mij en zei:
‘Heel leuk allemaal, maar hoe zit het nu met jou? Ga jij ook nog wat
doen?’
Ik begreep onmiddellijk wat hij bedoelde: ga je een baan zoeken?
Ik had mijn studie bijna afgerond en de logische volgende stap voor
hoogopgeleiden van mijn generatie was een zoektocht naar betaald
werk. Geen sinecure in de naweeën van twee oliecrisissen. Wellicht had
mijn beslissing om open te staan voor een zwangerschap daar wel mee
te maken. Als ik zwanger was, kon ik het zoeken naar werk nog even
uitstellen. En nu had ik mijn handen vol aan mijn eersteling. Voor mijn
gevoel was ik dag en nacht in touw, maar in de ogen van mijn medestudent
(en van vele anderen) deed ik niets. Wie niet studeert of werkt, doet niets.
Mijn schoonmoeder dacht daar heel anders over. Zelf had zij zich, sinds
haar huwelijk, volledig gewijd aan haar gezin, haar zieke moeder en een
tante die slecht ter been was. ‘Als je kinderen wat groter zijn, kun je er wel
21
׉	 7cassandra://Ckykcs-HPb4Z3ktg9VlNuXZs1wc00MCiaoXIgayIsA07`̴b/~q6b/~q6vבCט   u׉׉	 7cassandra://Xk9J99GgqINicl8CU5UhYeYU-Z9zgYKCXsWZKeRPxUQ M` ׉	 7cassandra://_WWMDDB7BSu80pcG_jbEB6yQ8bNrvGwHxKtYUcNw9Bk$` R׉	 7cassandra://DwRazuTjgVpDebsv5V-P0I1xZ3reBV56e5X1QrOTNKo`̴׉	 7cassandra://u5wHIvhsA_mfqIrD9TwMctPzf700dU-0VK-WowIa8b0M ͠b/~q6׉Eoeen klein baantje bij nemen,’ zei ze, ‘maar voor een vrouw is haar gezin
de belangrijkste invulling van haar leven.’
Het was een botsing tussen twee werelden, of eigenlijk tussen twee
tijdperken. Mijn schoonmoeder leefde in een samenleving waarin alle
moeders huisvrouw waren, mijn medestudenten en ik stonden op de
drempel van een nieuwe tijd, waarin iedereen geacht werd een eigen
inkomen te verdienen.
En mijn eigen moeder? Zij zei niets. Vrijwel haar hele leven had ze voor
de klas gestaan, ondanks veel kritiek uit haar omgeving. Ze was haar tijd
vooruit. Maar dat betekende wel een leven van keihard werken.
22
׉	 7cassandra://DwRazuTjgVpDebsv5V-P0I1xZ3reBV56e5X1QrOTNKo`̴b/~q6׈Eb/~q6b/~q6v) !Preview De competitiemaatschappij`Waarom voelen we zoveel druk om te presteren, onszelf te beoordelen en te verbeteren? In ons betaalde werk lijkt dat normaal, maar ook privé zijn we er voortdurend mee bezig. Steeds vergelijken we onze prestaties met die van anderen. Betaald werk lijkt daarin meer gewaardeerd dan onbetaalde bijdragen zoals de zorg voor ons gezin, mantelzorg en vrijwilligerswerk. We leven in een competitiemaatschappij. Maartje Fokkema legt uit hoe wij Nederlanders in deze situatie zijn terechtgekomen. Zij beschrijft zeventig jaar economische ontwikkelingen en overheidsbeleid, met als onbedoeld resultaat een samenleving waarin talloze mensen kopje onder dreigen te gaan. Gelukkig gloort er ook hoop. Met de opgedane inzichten geeft Maartje aanknopingspunten om het anders te doen. Op naar een maatschappij met échte welvaart. Maartje Fokkema was, als algemeen econoom, meer dan 30 jaar docent in het hbo-onderwijs. Voortdurend probeerde zij studenten te betrekken bij de economische actualiteit en het Nederlandse overheidsbeleid te duiden en uit te leggen. Al lesgevend ontwikkelde zij de visie die ze in dit boek verwoordt.



b/frJh