׉?4ׁB!בCטu׉׉ 7cassandra://yMSB1xhDIzebq9WHAuQtyuH2rX8XX6jkm7AArc7Ijyo`׉ 7cassandra://2owiJahGPalxqEk8DxEuV0GPGDKSPQKCAXsdKuaQm5wd`׉ 7cassandra://aQxllGR5yzURqIBJeajmWGqLLmkA2GTVkgV8d-TOVgk(`eah@>טu׈U׈Eeah@׉ELOKET 13 ׉ 7cassandra://aQxllGR5yzURqIBJeajmWGqLLmkA2GTVkgV8d-TOVgk(`eah@eah@ :בCטu׉׉ 7cassandra://1BEcP2WGzzhEjvaWD4U_8Z3pRNGtPEAEKEOnRdkxKtU?`׉ 7cassandra://eLjAsz-V4gfTe4lNJMs6cDvjMo06HeZPo7Ur0JX8KsEM[`׉ 7cassandra://cWA-2VJ_IigKFEsXNVHztOciDbWaF7DLT72PP-1LAWI`eah@Aטu׉׉ 7cassandra://C9EVBrjWZXeo8qx4apk2HpfUQAw4cM2Dp-DvBUS1bqY͸`׉ 7cassandra://JYi39_NzkGJRh0QcMobcYwAJa95uMg9hR-Kl2vTnuP4|`׉ 7cassandra://q42hZMExOcyhjllSRval9IXfYyz_ggxzT265GyXOp5k "`eah@B׉E׉ 7cassandra://cWA-2VJ_IigKFEsXNVHztOciDbWaF7DLT72PP-1LAWI`eah@׉E2LOKET 13 Over mazzel, pech en rituelen Breda 2010 ׉ 7cassandra://q42hZMExOcyhjllSRval9IXfYyz_ggxzT265GyXOp5k "`eah@eah@ :בCטu׉׉ 7cassandra://rzjK6ldVwO65fnfRmBqapn8HP34Wm5aAZ428Kv8kgRU`׉ 7cassandra://GI0JLE30NFqAE8z-9ckxKCyGRvxGVsCISr4vTQPWk58T^`׉ 7cassandra://6eDNXImxRDxTXD8LvtZbD_wvIKqzfHnv6I_arQAa1y4`eah@Eטu׉׉ 7cassandra://LWq0RGNkR_8GvodEvgrAZbHVor0pK6O2cbfIDx7_3YAt`׉ 7cassandra://IBBU0gO1zT_9i6kgZoSqkQS_6ZOK7Av-bsn0rZ-Ilz4t!`׉ 7cassandra://jAC4I4PAIhKHuTyFBEzcBePFr7X8A41eniESBmLsGfcD`eah@F׉E׉ 7cassandra://6eDNXImxRDxTXD8LvtZbD_wvIKqzfHnv6I_arQAa1y4`eah@׉EVLOKET 13 Het zit in de balans, zeg ik altijd maar. Je hebt geluk en dus is er ook ongeluk. Het verbaast me altijd dat mensen dat zo moeilijk snappen. Het een bestaat simpelweg niet zonder het ander. Maar goed, ik begrijp wel waarom mensen er liever niet te lang bij stilstaan. Het is geen fijn idee dat als jij mazzel hebt, een ander pech heeft. Waarom zou het jou mee moeten zitten als dat automatisch betekent dat het een ander tegenzit? Daar wil niemand lang over nadenken. En dat is dus de business waarin ik werk. Ik beheer als het ware de weegschaal, hou het evenwicht in de gaten. Ieder verzoekje, iedere smeekbede passeert mijn bureau. Of iemand nu een kaarsje brandt, iets a2lopt, een gelukspoppetje draagt of een wens doet bij het vinden van een klavertjevier: ik hoor ervan. En ik moet dan beslissen: ja of nee. Of er iets is dan beter werkt dan de rest? Nee. Ieder verzoek krijgt evenveel aandacht en maakt evenveel kans. Maar die verantwoordelijkheid drukt zwaar, ik beslis dus ook wie het ongeluk treft. daar maak je geen vrienden mee. Waar ik een besluit op baseer? Tja, daar wil iedereen natuurlijk het antwoord op weten. Maar ik verklap niets. Anders zou het mysterie weg zijn. Dan zijn geluk en ongeluk ook zaken die je maar even regelt, en dat is nu net niet de bedoeling. Op sommige dingen moet je gewoon geen grip willen hebben... Petra Huijser ׉ 7cassandra://jAC4I4PAIhKHuTyFBEzcBePFr7X8A41eniESBmLsGfcD`eah@eah@ :בCטu׉׉ 7cassandra://wlwR3KhfdjprYKtJGO1W6_e378P9830BfFUQfaD7r88T`׉ 7cassandra://gbzy94_802MoT-cOQKJMu6rfBjusJ2wWDpEYFjTZy94͡`׉ 7cassandra://85CfOzrpXHfpv4vASQZ80rihIUFri-bToymH0shF1n4')`eah@Hטu׉׉ 7cassandra://EJn4J3uaieYMc_kopdwiPuwD6cecoGPd-3dz2GVIZRAc`׉ 7cassandra://i7tEkNGzhYdcM4RDfTWnMlQN4Xc-3NIr-OXA-7IzHVsr`׉ 7cassandra://dSL0GYqH4yKdUQGaFyB5XxVWVBoB_ugYXAINTRj6a9w$`eah@I׉E STRAWBERRY FIELDS FOREVER Barry, Beatles-­‐fan van het eerste uur, werkte in het grootste geheim aan een Beatles-­jaartelling. Eerst had je de periode van vóór de Beatles, Barry sprak van ‘Before Beatles’ oftewel B.B. Deze lange onbeduidende periode eindigde eind jaren vijftig met het toetreden van Paul tot de Quarrymen. Dan kwam het Beatles-­‐tijdperk zelf, dat met het uiteenvallen van de Fab Four werd afgesloten. De solojaren die daarna volgden, werden door Barry weer onderverdeeld in de voltallige solojaren en de gereduceerde solojaren. We zaten nu in de gereduceerde solojaren met nog twee ex-­‐Beatles. Een Amerikaanse krant had dat volgens hem, kort na het overlijden van George, mooi weergegeven. Van de hoes van de tweede lp, With The Beatles, was de linkerzijde zwart gemaakt, alleen Paul en Ringo keken je ernstig aan, ze leken zich bewust van hun onafwendbare uitwissing. Natuurlijk wist Barry niet hoe de solojaren verder zouden verlopen, maar de volgorde van de portretten op de hoes leek hem niet onbetekenend. Data zijn altijd erg belangrijk geweest bij de Beatles en hun fans. Het verbaasde Barry dan ook niets dat er op 9 september 2009 (09-­‐09-­‐09) een nieuwe verzamelbox met alle cd’s op de markt zou komen. Omdat hij alle cd’s al had, besteedde hij aanvankelijk weinig aandacht aan het bericht. (Natuurlijk had hij elke cd meteen op de verschijningsdatum gekocht, zodat hij Sgt. Peppers inderdaad op de kop af twintig jaar na het eerste ‘It Was Twenty Years Ago Today’ had kunnen beluisteren.) Toen hij echter hoorde dat het geremasterde opnamen betrof, begreep hij dat aanschaf onvermijdelijk was. Onmiddellijk begon hij zich af te vragen hoe hij die eerste luisterervaring moest orkestreren. Natuurlijk kon je niet zomaar een cd’tje opzetten. Het was zaak het ultieme Beatles-­‐gevoel, het Beatles-­‐nirwana, zeg maar het Strawberry Fields Forever, op te roepen. Hij besloot de cd’s in chronologische volgorde te beluisteren, en wel iedere cd op de oorspronkelijke verschijningsdatum van de lp. Op 9 september kocht hij, in alle vroegte, de felbegeerde verzamelbox. Thuis pakte hij hem uit, nam het boekje van Please Please Me, en ging op zoek naar de oorspronkelijke verschijningsdatum. De lp was verschenen in maart 1963. Dat viel hem tegen. Ten eerste ׉ 7cassandra://85CfOzrpXHfpv4vASQZ80rihIUFri-bToymH0shF1n4')`eah@׉E׉ 7cassandra://dSL0GYqH4yKdUQGaFyB5XxVWVBoB_ugYXAINTRj6a9w$`eah@eah@ :בCטu׉׉ 7cassandra://02qCk3DbWMz625kyn7MKmzxbXYWFdYUdTmM8qNBpAzk`׉ 7cassandra://xlbnHfeZeuQ30TubarTayaPndCMXuFe6TrUsmOLHc9YI[`׉ 7cassandra://kaR5tsbkX79Td5EP8wre0OLAcMhJp3AvrxKLVbw9P8M1`eah@Kטu׉׉ 7cassandra://448CxCrdC696FFkqBEKUY2kKse2WQUjBCm1DmTY9SaE `׉ 7cassandra://XPbWo7aldup6o6jPCNpQeq3YiwiI4MLa-Lb5gqESY4k`׉ 7cassandra://r8pl2IDScwoROHt4ueSXubz5U-OwmLu7Uw8052kogKc`eah@L׉Eontbrak de precieze datum, ten tweede moest hij nu nog vijf maanden wachten voor hij deze eerste cd mocht beluisteren. Hij nam het boekje van With The Beatles. Die lp was verschenen op 22 november 1963. Hoewel hier wel de exacte datum was vermeld, realiseerde hij zich nu de beperkingen van zijn plan. Het zou jaren duren voordat hij alles beluisterd zou hebben, waarschijnlijk net zo lang als het Beatles-­‐tijdperk zelf. Teleurgesteld schoof hij de box van zich af. Hij stond op en maakte aanstalten om koffie te zetten. Shit, dacht hij, nu maakt het toch niets meer uit. Hij nam een willekeurig cd’tje en legde het in de cd-­‐speler. Het geluid was helder, fris, en intrigerend. Alsof je erbij was in de studio. Hij zette een volgende cd op, en daarna nog een. In trance beluisterde hij de verdere dag zijn favoriete nummers: Fixing a Hole, Lady Madonna, While My Guitar, Penny Lane... Strawberry Fields Forever. Peter Eijgenhuijsen ׉ 7cassandra://kaR5tsbkX79Td5EP8wre0OLAcMhJp3AvrxKLVbw9P8M1`eah@׉E׉ 7cassandra://r8pl2IDScwoROHt4ueSXubz5U-OwmLu7Uw8052kogKc`eah@ eah@ :בCטu׉׉ 7cassandra://2uuxkGAfBZRk4sj6JCsEs3IT6tgHi6PrtzhzLgDr8iE%`׉ 7cassandra://BLlLMiUDpQraiWi4LEIkpo4-S2cjtpmrl7vd4RenHXoͧ`׉ 7cassandra://goEx_pVLI9qfbgbGhZfZJwnb0gG-lvWaw0K1Y3hxJCA2I`eah@Nטu׉׉ 7cassandra://gF4cCdlKepjMJ6ORdtVHP4NeHG-BJhTWdI31fezNSSY`׉ 7cassandra://yfQ51DpC7vlYsWG5bHIx48E3w-NlRTDiVkT6CR5qJ9I͒`׉ 7cassandra://XRvGHZQNlcXE-lJDAl6ReEcTntwII_XvsieSRgOSzQA$_`eah@O׉E׉ 7cassandra://goEx_pVLI9qfbgbGhZfZJwnb0gG-lvWaw0K1Y3hxJCA2I`eah@ ׉EvGEHAKTDAG Het is woensdag, gehaktdag, en ik ben dood. Lekker is dat, denk ik nog, om op zo’n dag te overlijden. Gelukkig heb ik niet geleden, die morfine is echt een uitkomst. En nu? Wat gaat er nu gebeuren? Ik heb nog geen licht gezien, geen tunnel, geen wenkende man bij een hemelpoort. Wel is het hier erg stil. Geen verkeer, geen gepraat, geen wind – Nee, toch wind. Die voel ik opeens onder me. Ik lig op de lucht, ik zweef, ik lijk wel te vliegen. Sterker nog, ik vlieg! ‘Ik ben niet gek, ik ben een vliegtuig’, tjilp ik. Verdomd, het moet niet gekker worden! Ik tjilp. Vroeger als mens was ik niet zo’n goede fluiter, maar zoals ik mezelf nu hoor, ben ik best goed. ‘Hé Pavarotti, hou daar eens even mee op!’ Een iets te dikke merel kijkt me boos aan. ‘Ik ben nieuw hier’, tjilp ik bedeesd. ‘Dat is helemaal niet erg, maar hou dan wel je snavel.’ Ik knik en vlieg maar even naar een andere boom. Een Catalpa. Zo een had ik ook in mijn tuin. Je moet hem om de twee jaar snoeien, zo behoudt hij het knotmodel. ‘Verhip!’ tjilp ik hardop van schrik. Dit is mijn boom! Ik zit in mijn eigen tuin. Druk fladder ik met mijn vleugels; vroeger kon ik ook al niet goed stil zitten als ik zenuwachtig of enthousiast was. Ik vlieg naar de vensterbank. Zo kijk ik in mijn eigen voorkamer. Druk pratend staan daar mijn vriendin, zus, vader en vrienden. Zo te zien hebben ze de koffie overgeslagen. Ze hebben allemaal een glas wijn in de hand en proosten. Ik buig wat voorover om het tafereel goed te kunnen aanschouwen. Mijn snavel tikt tegen het raam. De mensen van wie ik zo houd kijken me opeens aan. Net als Koekie, mijn kat. Met een dikke staart komt hij naar buiten gerend. ‘Ik ben het, Ronnie, je baasje!’ roep ik blij. Koekie gaat spinnend naast me zitten en zegt likkebaardend: ‘Ik ben in mijn vorig leven keurslager geweest.’ Woensdag gehaktdag. Lekker is dat. ® n Bekker ׉ 7cassandra://XRvGHZQNlcXE-lJDAl6ReEcTntwII_XvsieSRgOSzQA$_`eah@ eah@  :בCטu׉׉ 7cassandra://ABLr_kMSYwBrdjN2ceky8eySguKXrxYIw6_dPGSop8M`׉ 7cassandra://G79Ewdv9BinguB9eVZtRMRwqjAJDYuGBDXB9-RDX3ls5`׉ 7cassandra://C2yQRDujcx7uyDVcRHqTaY067KNdq8k4daFrZaFy31g`eah@Qטu׉׉ 7cassandra://571lPKaTXArEHzoDHmEdfoO0Vp2-OL0C9JhjtHNpspg`׉ 7cassandra://mwvMj4vmj4BGa_7xKXeyH_lRT2roUr_tcMGgk9k2oQQv`׉ 7cassandra://ovO9yFvTPBHg_v5ZqPPrctnoFqmAABl6VWsvZxGq3gs(`eah@R׉EIn ’t holst van de nacht klinkt het heel zacht: een geluidje voor mij onbekend. Ik schrik overeind, een gedaante verschijnt en nadert me heel efficiënt. Ben ik soms dronken? Mijn hart is aan ’t bonken, het zweet breekt me overal uit. Seconden zijn eeuwen. Ik zou willen schreeuwen, maar er komt geen enkel geluid. Het komt dichterbij... Ik ben geen partij en voel me volledig verloren. Dan kruis ik mijn vingers, bid: ‘Weg met die shit!’, ga liggen en slaap als tevoren. Helène Friebel NACHTMERRIE ׉ 7cassandra://C2yQRDujcx7uyDVcRHqTaY067KNdq8k4daFrZaFy31g`eah@ ׉E׉ 7cassandra://ovO9yFvTPBHg_v5ZqPPrctnoFqmAABl6VWsvZxGq3gs(`eah@ eah@  ;בCטu׉׉ 7cassandra://w0Qwx9PEgeL9gErOeXrJ6KOeGcyV2RUpann5T2uOK6IP'`׉ 7cassandra://LIrJ5XxK-Rir9TIyQLJr9fH5vqw8EF2ef44lG375Chc|`׉ 7cassandra://XfbKNR93tq1c2Ni0HpQNmgE39WuS1jBuaUnHcckAt3g.`eah@Uטu׉׉ 7cassandra://hrP6iewsm7P9XsFVcIWdt3hWrCZHOr7m_bpCMbB7hrc `׉ 7cassandra://hNOJaJg67dSdNC8TEZIu9HOIGnQOvN27JiDxZsBWNdszr`׉ 7cassandra://3XINcdLoXEJOFgSy4INh3-j0Krva5i_leQOf2B2lv_U`eah@V׉E׉ 7cassandra://XfbKNR93tq1c2Ni0HpQNmgE39WuS1jBuaUnHcckAt3g.`eah@׉EKOFFIETIJD Ik was dus thee aan het leuten met de buuv. Ze was weer op een of ander dieet, dus ik deed maar mee. Zelf zweer ik bij koffie, daarom was de enige thee die ik had een opengescheurd zakje earl grey in de bestekla. Maar goed. Het werkte. Gewoon iets meer geklieder. We hadden het over de behaarde ruggen van onze mannen, toen ze opeens naar mijn lege kopje wees. Ze riep: ‘Ik zie een slang, het is een slang! Je bent vervloekt.’ Ik keek naar de donkere drek in mijn lege kopje, en het had er inderdaad wel iets van weg. Of toch meer van een hondendrol? Ik wist het niet. ‘Je moet oppassen’, zei ze. ‘Iets of iemand heeft het slecht met je voor.’ Haar ogen stonden ernstig. Het stond raar bij haar peroxideblonde haar. Die dag was ik toch wat meer op mijn hoede. Je weet maar nooit, toch? Onderweg naar de supermarkt vroeg een man in een regenjas of ik wist hoe laat het was. Ammehoela, geloof je het zelf? In de winkel nam een mevrouw ‘per ongeluk’ mijn karretje mee, en gleed ik bijna uit in een plas water bij de diepvriesafdeling. Die vakkenvuller leek gewoon teleurgesteld. Met een volle kar liep ik naar huis. Een eindje verderop stond een glazenwasser, hoog op een ladder, woest de ramen te wassen. Daar ging ik dus mooi niet onderdoor. Ik liep er met een boog omheen. En, wat denk je? Ik stapte in een drol. Een hondendrol. Geen thee meer voor mij. Dieet m’n reet. Ik hou het gewoon bij m’n koffie. Miriam Caspers ׉ 7cassandra://3XINcdLoXEJOFgSy4INh3-j0Krva5i_leQOf2B2lv_U`eah@eah@ :בCטu׉׉ 7cassandra://wJN7ARAkYF9aQ9Zm-Mwr17CeV0UC_ZbtKZuEepYwTPU`׉ 7cassandra://MM7Y5FCaS4bG8X455uZwMo9GnOjzTA-RtkMzpTmQWOQk`׉ 7cassandra://CbKGa1Bm8ATyQCvHMr1SM3lrGpg-eQVnZktq092fGjw`eah@Xטu׉׉ 7cassandra://8CjbZipeyM3bJXQ5kIGQFsEuEeCjcxZokStcaM2COoYOF`׉ 7cassandra://bLaj-TqpkZ20RFMGBdr2TARe60JFVHQAsT3-J38dowYN`׉ 7cassandra://Sf2LhsddBBexOP5U9DGreVcdJp48d_-og2g3Q8YiC2Ux`eah@Y׉EsMijn eerste was een lekker ding het duurde daarom best wel lang tot het niet zo goed meer ging de look bleek niet zo van belang Toch had ik een hoop verdriet het was m’n eerste échte Een ramp was het nou ook weer niet wie wil er nou een slechte? Toen kwam nummer twee ook al geen gemak Altijd diep in de puree een ellendig wrak Er was veel ruzie en gedoe en vervolgens weer een preek Op een dag was ik het moe en liet hem in de steek De derde was mijn goeroe Mario’s idee Overal naartoe lekker met z’n twee Maar dat ‘dorstig nijlpaard’ bleef ’s nachts dikwijls in de stad wat misschien ook wel verklaart dat hij ineens een ander had Mijn vierde was een beetje raar ik vond hem immers in de sloot Toch leek hij prima bruikbaar lekker stoer en groot Maar hij begon te klagen veel te mannelijk gedrag Ik mocht niet eens meer rokjes dragen dus ik zei hem gauw gedag DE WARE ׉ 7cassandra://CbKGa1Bm8ATyQCvHMr1SM3lrGpg-eQVnZktq092fGjw`eah@׉EDat was echt een slechte keus de vijfde was na één dag weg De zesde stond al voor mijn neus maar daarmee had ik ook al pech Hij zat belabberd in elkaar kon niet worden gered Wat te doen met zo’n barbaar? Ik heb hem aan de kant gezet De hemel bracht mij nummer zeven een geschenk van god Het teken werd gegeven want hij stond niet eens op slot Hij viel wel bijna uit elkaar het werkte voor geen meter Al stond hij altijd voor me klaar ik wilde meer en beter Dat vond ik bij nummer acht waar ik als een blok voor viel Toch blijft alles nu verdacht ik wantrouw ieder wiel Of zou het echt de ware zijn? Degene die mijn leven stuurt? Misschien is het weer grote schijn Ik geniet zolang het duurt Ineke Goes ׉ 7cassandra://Sf2LhsddBBexOP5U9DGreVcdJp48d_-og2g3Q8YiC2Ux`eah@eah@ :בCטu׉׉ 7cassandra://f6X03hm6MxyNU2oNfbCR9twu9g2SyTaTnzB2XnZHrG8n`׉ 7cassandra://xHzqpvhdjcphamS_0E_EvD-syD63ukknUfoOkBFsajwK`׉ 7cassandra://z2xlxm_h9saYdBDHPTHELHAyAajirUFNFXsDaV7CQwg\`eah@[טu׉׉ 7cassandra://OkPR0E5yXukQZ891aKHVHeCouLeCjG2sPm0IaWyqOi8(0`׉ 7cassandra://1UAM6SxrrgdkSNYJ2KNu9ALCqbJt9dwMyEudm1OcK0Q&{`׉ 7cassandra://hje4Tt5Zmyt-ul7gYU4p7MTaVeWy5pg9Z78TUQWcys4`eah@\׉E׉ 7cassandra://z2xlxm_h9saYdBDHPTHELHAyAajirUFNFXsDaV7CQwg\`eah@׉EKlein popje onzichtbaar in de tas laat zich voelen in een winterjas Gaat mee op reis stiekem contact Hangt aan een touwtje symbool van geluk Trouw aan de mens In tijden van nood is het vertrouwen klein popje groot… Marie-Louise Willemse GELUKSPOPJE ׉ 7cassandra://hje4Tt5Zmyt-ul7gYU4p7MTaVeWy5pg9Z78TUQWcys4`eah@eah@ :בCטu׉׉ 7cassandra://n_Y2T7gQhb1Tht4r0asAraDUorS5VJdlwzZsaiq5ADs`׉ 7cassandra://iUtaLw2sI3I-waCrutJblI7YZ71ruJFHUKgqVgspcVQH`׉ 7cassandra://UXTZBBiqu7vJ-TEwAvGpKjQBOgwwAN_cRZsJLJGmtr8!?`eah@_טu׉׉ 7cassandra://G2yxdNCC5rrXm38dfI6KN9VQiR3SZrkien-IKlFCFJAv`׉ 7cassandra://IXjWdBqZacIKNDNUmSLebz9QCVj6huwgM33RrrTeRNge`׉ 7cassandra://b_DXS3EAYpFxFi8J0WenP5gMtYfNWYfJUp3GlZ2ARwI!k`eah@`׉EHEMELSBLAUW Ik schop tegen de linkervoorband van mijn Lada. Nee, niet zo’n vierkant koekblik, maar een gestroomlijnd model uit de jaren negentig, nu eigenlijk ook alweer gedateerd. In ieder geval, ik schop dus tegen die voorband en stap in. De Lada start meteen en ik rijd erin weg. Dat is het laatste wat ik me herinner. En nu lig ik hier. Ik kijk in de ogen van een meisje – of is zij een volwassen vrouw? Ik weet niet precies wanneer je het een of het ander bent. Zó ben je bijvoorbeeld een automobilist, en zó een liggend persoon die in de blauwe ogen van een vrouw of meisje kijkt. Ik ben op weg. Nu nog steeds eigenlijk. Om verliefd te worden op die mooie blauwe ogen, met smalle lange wenkbrauwen die als lijst fungeren om haar ogen. Hemelsblauw. Ze doen me denken aan een meisje in mijn klas: Celeste. Ik was smoorverliefd op haar. Zij niet op mij. Maar nu is het anders. Ik krijg aandacht van deze mooie Celeste. Ze wast mijn gezicht, schouders, buik... Hé, ik lig hier wel erg bloot te wezen. Ik ben verstijfd van – is het de schrik? En waarom kan ik me niet bewegen? Ik wil haar hand pakken, haar een zoen geven, zeggen dat ik haar mooi vind. Maar het enige wat gebeurt, is dat er wat speeksel langs mijn mond op mijn schouder drupt. Toch denk ik dat ze het begrijpt, want ze lacht lief naar me. ‘Hallo, meneer Bekker. Hoe gaat het met u?’ zegt ze. ‘Weet u hoe u hier terecht bent gekomen?’ Ik knik en zeg: ‘Ik schopte tegen de voorband van mijn Lada, dat brengt geluk.’ ® n Bekker ׉ 7cassandra://UXTZBBiqu7vJ-TEwAvGpKjQBOgwwAN_cRZsJLJGmtr8!?`eah@׉E׉ 7cassandra://b_DXS3EAYpFxFi8J0WenP5gMtYfNWYfJUp3GlZ2ARwI!k`eah@eah@ <בCטu׉׉ 7cassandra://oplyzPoaTutPUx72EJZrztWIT3tyDvaDOfMiKaM2gzk?`׉ 7cassandra://wGUj7lio4bYFl0J_SXBBxtIWmGzsFX1nXdvkZSrNvtIYv`׉ 7cassandra://Dc5CXi34HUJp4QWF08cknmoaqPA2DEdhQV1_WWuu0oUO`eah@bטu׉׉ 7cassandra://Os-Zohwwth5C8s4X_L9k31YwQ8BzH79VZxIfO-wes4A``׉ 7cassandra://mZ0Jw2Uc6jAdACVD36VUwAlPC0lhcSZ7ERPIIqIckDgͺ `׉ 7cassandra://qkyMVMmAV0ZqHRBnxEHkoHOrhleXbnpWAyH323nKXIM*C`eah@c׉E׉ 7cassandra://Dc5CXi34HUJp4QWF08cknmoaqPA2DEdhQV1_WWuu0oUO`eah@׉E STOEPTEGELS Bij elke stap die ik zet móet mijn voet een voeg aanraken, wil ik met goed fatsoen en enige hoop op een goede afloop thuiskomen. Mijn overlevingsdrift noopt mij tot een rijke schakering aan strategieën. U mag het vreemd noemen of zelfs volslagen krankzinnig, maar zo is het nou eenmaal. Dat kan me niets schelen. Ik doe wat ik wil, of beter gezegd, ik doe wat ik moet doen. Voortdurend is mijn blik op de stoep gericht om te controleren of mijn voeten doen wat mijn hersenen willen. Stel je voor dat ze ineens besluiten om zelf maar wat te doen, dat ze dan zomaar ineens tussen twee voegen gaan staan. Ja, dat kan natuurlijk niet. Niet zolang ik er zelf bij ben. Het betreft met name ruderale terreinen, bij een aanzienlijk deel van het proletariaat bekend als grasveldjes, die dergelijke gevoelens bij mij doen opbloeien. Indien zo’n van overheidswege aangelegd stuk verderfelijk miniatuurecotoop mijn pad kruist, dringt onmiddellijk een onwelgevallig gevoel zich aan mij op, een geestelijke staat van lichte doch zeer aanwezige opwinding. Indien zich in deze stadsbegroeiing ook nog eens een grote hoeveel krekels, sprinkhanen en wat dies meer zij voortbeweegt, dan wel -­‐plant, waan ik mij in een Sodom en Gomorra, wat in mij de onwelkome onbehaaglijkheid nog verder aanwakkert. Lastig wordt het als ik op mijn pad een voegloze lap grond tegenkom. Meestal kom ik ermee weg door langs de rand van het terrein te lopen, hoewel dit niet echt een bevredigend gevoel geeft. U zult vast ook begrijpen dat ik met mijn auto onmogelijk op een grasveld kan parkeren, of op asfalt dat omringd is door grasveld. Ik zou geen kant meer op kunnen. Uitstappen is geen optie, laat staan gaan lopen. Ik heb weleens een serieuze poging ondernomen, maar tot op heden heb ik in gras nog geen voeg kunnen ontdekken. Hoe Jezus erbij kwam om over water te lopen, is mij een raadsel. Water kent immers ook geen voegen, wat het hele idee voor mij persoonlijk verre van aantrekkelijk maakt. Toen ik laatst met een indrukwekkende stapel papierwerk door het park naar mijn werk liep, pakte een valse windvlaag mijn bagage op en sleurde hem mee. De hele lading papier belandde, precies volgens Murphy, midden op een grasveld, alwaar hij de hele dag heeft gelegen. De volgende morgen was alles verdwenen. Dat zal me dus niet meer overkomen. Drie stoeptegels zijn genoeg om de laatste zorg in mijn leven weg te nemen. Ik leg steeds de achterste naar voren, zodat ik weer een stap kan zetten. Het kost wat moeite, maar dan heb je ook wat. Kees Vreeburg ׉ 7cassandra://qkyMVMmAV0ZqHRBnxEHkoHOrhleXbnpWAyH323nKXIM*C`eah@eah@ ;בCטu׉׉ 7cassandra://emO5KKBTm6ZSRAM5X6Upv4VeJdcTs6jaXI3pMRqYKHAӨ`׉ 7cassandra://3A3bmseX9Nwek1AFx1E0e-EBBtMy5zbUs1P5vLMIlcAͣ`׉ 7cassandra://7w4MDGYwLZ18MYEVXjMZVWyBeuk-5yvql2fkKW7kmjk$`eah@eטu׉׉ 7cassandra://TS_1Lb5rVhs_p48RgkU_H7M_Uxi2P57TE4j12JJFqEw:,`׉ 7cassandra://66GEPkHX9goW_sFheUOezIUvhIGI-XMJvzZTt6o3zn8Y`׉ 7cassandra://9_NL4Kv3pknCpM83lkaHHipDq7O-mvlPazEqVWqNa_0`eah@f׉E HET NARE VERHAAL VAN DE EZEL met een goede afloop en een moraal Er was eens een ezel die diep in zijn hart, en ook in al zijn ezelvezels, zeker weten wist dat hij een edel dier was. Het was hem niet aan te zien, maar dat kwam omdat hij vastgebonden stond. Net buiten zijn bereik lag een groot stuk rots. Hij dacht, Duncan was zijn naam: Als ik bij die kei kan, al was het maar met het puntje van de hoef van mijn rechtervoorpoot, dan zal alles veranderen. Dan zal mijn echte ezelleven beginnen. De steen lag daar maar en iedere dag werd hij groter en zwaarder in Duncans droevige ogen. Natuurlijk regende het ook wel eens en dan zag hij zilveren sporen in de steen en kleuren, rood en groen en bemost geel. De heuvels in de verte konden hem niet meer boeien en ook ’s nachts onder de sterren staarde hij enkel en alleen naar het stuk rots als hij niet kon slapen. In het maanlicht glinsterden de zilveren aderen, elk stukje van de steen leerde hij kennen: bolle stukken, holtes, scherpe randen. De steen veranderde niet door de jaren. Iedere dag waren er passanten: kraaien, kauwen, eksters. Die waren hem niet vriendelijk gezind. Konijnen, hazen en af en toe een hert. Eén trouwe vriend had hij, een kever, die elke ochtend bij het krieken van de dag langskroop om te kijken of Duncan al vorderingen maakte en hem moed toewenste voor de nieuwe dag. Met ezelengeduld deed Duncan zijn rek-­‐ en strekoefeningen, voorzover het touw dat aan een ijzeren pin in de grond verankerd was het toeliet. Zijn gedragingen wekten bevreemding op bij iedere buitenstaander die voorbijkwam, ‘Gestoord!’ werd zelfs gefluisterd. Het touw was ruw, zijn zachte ezelsvel schuurde het langzaam kaal. Uiterlijk berustte Duncan in zijn gruwelijk lot. Na zeven jaar werd zijn geduld beloond. Toen de zon net boven de heuvels verscheen, rekte hij zich uit en stootte per ongeluk met zijn rechtervoorpoot tegen de steen. Dat kwam goed uit: de kever was net op tijd om het te zien gebeuren en barstte in juichen uit. Dat werkte aanstekelijk en Duncan maakte een luchtsprong. ׉ 7cassandra://7w4MDGYwLZ18MYEVXjMZVWyBeuk-5yvql2fkKW7kmjk$`eah@׉E׉ 7cassandra://9_NL4Kv3pknCpM83lkaHHipDq7O-mvlPazEqVWqNa_0`eah@eah@ ;בCטu׉׉ 7cassandra://UCGyFsEal_fCyneEEZ_fHSd7gQNgCcZTFWp83Hlc_TIE\`׉ 7cassandra://fEfc6tqgIFd-HSeoj8UqDTUtNh6_v-DaxETNQ1IiCHs3`׉ 7cassandra://tdwDTEzLsV6R4osdu_4B1B6C_mpzZSfTIqaJgu8_eA0`eah@hטu׉׉ 7cassandra://448CxCrdC696FFkqBEKUY2kKse2WQUjBCm1DmTY9SaE `׉ 7cassandra://XPbWo7aldup6o6jPCNpQeq3YiwiI4MLa-Lb5gqESY4k`׉ 7cassandra://r8pl2IDScwoROHt4ueSXubz5U-OwmLu7Uw8052kogKc`eah@i׉E